NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
-İyi akşamlar. -İyi akşamlar.
Terrace House birlikte yaşayan altı yabancıyla ilgili bir program
ve biz de onları gözlemliyoruz.
Hazırladığımız tek şey güzel bir ev ve otomobiller.
-Hiç yazılı metin yok. -Evet.
Bu hafta da Shochan film çekiminde, yani bizimle olamayacak.
RUI HACHIMURA, 21, WASHINGTON WIZARDS
Geçen hafta, Rui'nin Terrace House hayranı olduğunu gördük.
Evet, gerçekten.
-Gördüğü detaylardan belli. -Kesinlikle!
Oldukça mantıklı fikirler sunuyor.
Sadece çok seviyorum.
Öte yandan Ruka... İkisini karşılaştırmak acımasızlık olur.
-Evet... -Ben onun katkısını da seviyorum.
-Rui 21 yaşında. Aralarında bir yaş var. -Ruka'nın bir yılı var.
Ruka, Rui'nin olgunluğuna bir yılda erişebilir mi?
Yokuş yukarı bir mücadele.
Ama Ruka'nın istediği de bu, değil mi? Ne de olsa hedefi Örümcek Adam.
Örümcek Adam olmak istiyor.
Rui'nin seviyesine erişmek.
Bu mahallede basketbol oynayan birinin NBA yıldızı olmak istemesi gibi bir şey.
O metaforla gideceksek Ruka'nın önce topa dokunması lazım.
-Aynen öyle. -Durum o seviyede.
Adam daha düzgün ayakkabı almaya karar verdiği seviyede.
Basketbol tabelası olan bir bar keşfetmiş,
ilk işi oraya gitmek olacak.
Sıradaki büyük konsere gelecek misin?
Evden ayın üçünde mi ayrılıyorsun?
O gün değilse de yakın bir zamanda.
Ancak madem bu kararı şimdi vereceğim...
Seninle pek de ciddi düşünmüyorum.
Bazı insanlar, hoşlandıkları kişilerle hemen çıkar
ama bazıları bunu istemez. Bu konuda farklılıklar var.
Yani Risako acele etmek istemiyor mu?
Bence öyle.
Harekete geçmeden önce fikirlerini dikkatle tartıyor.
-Bu program için korkunç bir karakter! -Kenny de öyle.
-Haksız sayılmazsın. -Evet...
Sırada Haruka...
-Haruka, Yusuke ile yemeğe çıktı... -Ve çocuğun kalbiyle oynuyor.
İzlerken resmen acı çektim.
Senin havanı seviyorum.
-Havamı mı? -Şöyle anlatayım,
enerjin hoşuma gidiyor.
En çok gözüme çarpan yanın bu.
Teşekkür ederim.
Hatırlıyorum. Senin bu hâlin hoşuma gidiyor.
Seni hep hoş buldum.
Umarım ona âşık olur.
Ama Yusuke'nin, onu heyecanlandırmadığını söyleyerek kesin bir çizgi çekti.
Şey der gibi, "Birkaç yıl sonra hâlâ beni isterse
ve zengin olursa, onunla olabilirim."
-O kadar abartmadı. -Doğru.
Öyle demedi.
Yusuke'den iyi bir partner olur ama.
Hayatı boyunca bu mücadeleyi vermesi gerekecek.
Doğru.
"Harika ama sıkıcı çocuk" olmanın ötesine nasıl geçeceğini bulması gerekiyor.
Bu da onun hikâyesi işte.
Lauren'dan hoşlandığında da benzer şeyler oldu.
O deneyimden neler öğrendiğini görebiliriz umarım.
Evet. Sonra Risako ve Kenny için her şeyi değiştiren konseri gördük.
-Kenny konsere çıktı. -Ve gözyaşı sel gibi aktı.
Risako için bir şarkı yazmıştı.
-Şarkıdan söz etti. -Ona yazıldığı çok belliydi.
Ben olsam ben de ağlardım.
Ama ben evden ayrılmadan
duygularını tekrar gözden geçirmeni umarım.
İyice düşüneceğim.
Görüşürüz o zaman.
O an neden öpüşmediler ki?
Mükemmel bir andı.
-Bir dakika, ne? -Dur biraz, sen...
Olamaz...
-Sen daha önce biriyle öpüştün mü? -Tabii ki öpüştüm!
-Ne? -İnanabiliyor musun, Tokui?
Ben senin evlensen bile öpüşmeyeceğini düşünürdüm.
-Kandırılmış hissediyorum. -Aynen öyle.
Rui, sen bu sahneden ne çıkardın?
-Epey sarhoştu, değil mi? -Evet, o da var.
Alkol olmayınca kendini gösteremiyor herhâlde.
Haklı olabilirsin.
-Alkolün yardımına ihtiyacı vardı. -Evet.
İçmeden bile böyleyse
bence tam birbirlerine göreler.
Onun da hoşuna gitti bence.
-Galiba öyle. -İlk adımı Kenny'nin atmasını istiyor.
Sen de Risako'yla yatmış gibi konuştun.
-Çok bilge yorumlar. -Eski sevgilisi gibisin.
14. HAFTA
Hislerini itiraf etti. Ben de ona...
BİR DAKİKA LÜTFEN
...ona ne kadar değer verdiğimi anlattım.
-Yani bence... -Şimdi birlikte misiniz?
-Hayır... -Kararını verdin mi?
Çok üzgünüm ama hâlâ düşünüyorum.
Onu ilk defa çalışırken görmek harika değil miydi?
-Yani, sahnede. -Çok havalı görünüyordu.
-Çok çekiciydi! -Biri bana şarkı söylese
-onunla hemen çıkardım. -Tüylerim diken diken oldu.
Sahnede harikaydı.
Bunu görmek bir şeyi değiştirdi mi?
Evet...
Onu bir defa reddetmiş olsam da
dürüstlüğü ve şefkati beni etkiledi.
Benim karşılık verip vermememi umursamadan
bana olan hislerini açıklayabilmesini takdir ediyorum.
Yani hâlâ emin değilsin ama yakında bir cevap bulacaksın?
Evet, sanırım.
-Ben yemeğe gidiyorum. -Tamam.
Ben Okinawa'dayken bir şey oldu mu?
Ruka hiç adım attı mı?
-Ne, Ruka mı? -Bilmem.
Son zamanlarda seninle epey ilgileniyor gibi.
Ruka'yla hiçbir şey...
Bence hiçbir şey...
Şu ara onun kendine odaklanması gerektiğini düşünüyorum.
Yani bir şey olduğu yok.
Geçen gün çatıda Risako ile konuştum.
Ve Ruka ile konuşacak bir şeyimiz olmadığını düşündüğümü söyledim.
O sırada o da bana Shohei'ye karşı ne hissettiğimi sordu.
Acayip hazırlıksız yakalandım.
Açıkçası onunla epey ilgileniyordum. Olaylara hâkim ol diye söylüyorum.
-Tamam, anladım. -Gerçekten öyle hissediyordum.
Ondan hoşlanmıştım yani. Çizim yaparken bile
onun beğenmeyeceği ya da sıkıcı bulacağı şeyler
çizmemeye çalışıyordum.
Onu etkilemek istiyordum yani.
-Hiç bilmiyordum. -Evet, böyleydi.
O derece hoşlanıyordum.
Bir ara, sohbet ettiğiniz sırada sana söylediği bir şeyi anlatmıştın.
Ona beni sormuşsun,
-o da arkadaş olarak gördüğünü söylemiş. -Hatırlıyorum.
Öğrendiğim iyi oldu çünkü merak ediyordum.
İçimde böyle düşündüğüne dair bir his vardı zaten.
Ama gerçekten duyunca...
...ona olan hislerimi unutmaya çalıştım.
Neden ki?
-Onun ne hissettiğini bilemezsin. -Yani...
Ondan gerçekten hoşlanıyor, onu beğeniyorsan...
Hoşlanıyordum.
-Geçmiş zaman yani? -Aslında...
Keşke öyle olsaydı.
KAORI WATANABE, 29 RESSAM
SHOHEI MATSUZAKI, 25 OYUNCU
HARUKA OKUYAMA, 24 OYUNCU
KENJI YOSHIHARA, 32 MÜZİSYEN
RISAKO TANABE, 21 FITNESS EĞİTMENİ
RUKA NISHINOIRI, 20 YARI ZAMANLI PERAKENDE ÇALIŞANI
MISSION PARKUR PARKI TOKYO MATSUE, TOKYO
MONSTER PK - PARKUR BLV. MISSION SK. - TOKYO CAD.
AKŞAM 10.00
TAISHI, 26 PARKUR SPORCUSU
Pekâlâ!
Güzel görünüyor.
Harika. Sondaki takla hariç.
Güzel!
Bir aydır sakatlığın yüzünden yoktun.
Bu sırada önemli şeyleri düşünecek vakti bulmuşsundur umarım.
Evet, bir süre düşüncelere dalıp gittim.
Sinir bozucuydu! Özellikle de kaykayla düşmem.
"Ne yapıyorum ben böyle?" dedim.
-Kendimi aptal gibi hissettim. -Bence komikti.
Bu da kendi hareketlerimi kontrol etmeyi öğrenmem gerektiğini hatırlattı.
KODAI, 24 MONSTERPK MÜDÜRÜ
-Onun dışında nasıl gidiyor? -Hoşlandığım çocuk bana açıldı.
-Ciddi misin? -Kenny... Ne yapacağımı bilmiyorum.
Nasıl karşılık vereceğimi.
-Kenny'ye mi? -Evet.
Beni öpecekti neredeyse.
Ama ben kaçtım.
-Neden? -Bilmiyorum.
O anda böyle bir şey beklemiyordum.
O yüzden onu başımdan attım.
Bence bu tepkin, gerçek hislerini gösteriyor.
-Öyle mi? -Muhtemelen.
Hayat beklenmedik sınavlardan oluşur. Sen de bu sınavda
içgüdülerinle hareket edip dürüst bir cevap vermişsin.
Bence böyle.
Bir atlayışı gerçekleştirebileceğine
%99 emin olsan da o %1'lik şüphe, seni öldürebilir.
Başaramazsın.
Senin "Bilemiyorum..." şeklindeki tepkin de
o atlayışa inanmadığını ya da bunu istediğinden
emin olmadığını gösteriyor.
Evet, hangisi olduğunu bilmiyorum.
DIŞARIDAYIM. KENNY FİLM ÇEKİMİ. SHOHEI
Ne yapıyorsun?
SHIZUOKA'DA. KAORI İŞTE. RISAKO
Bugün birkaç Harley mağazasına gittim.
Peki.
-Bana broşür verdiler. -Shinjuku'daki mağazada mı?
Setagaya'da. Vitrinlere bakıyordum.
Murasaki Sports'tan sonra çalışmak isteyebileceğim bir yer arıyorum.
-Orada mı çalışmak istiyorsun? -Bence güzel olur.
-Öyle mi? -Evet.
Hâlâ Marvel rüyanın peşinden gitmek istiyor musun?
-Evet. Marvel'a çalışmak iyi olabilir. -Anladım.
Bir süre önce Marvel temalı bir
-kafede çalışmak istiyordun. -Orası da...
İçerisi çok havalı görünüyor ve tüm gün Marvel filmlerini oynatıyorlar.
Çok hoşuma gitti.
Ben de geçen gün iş çıkışı oraya gittim.
-Ama eleman aramıyorlarmış. -Anladım.
Ama bir şeyler içtim.
Demir Adam temalı bir bira.
-Harika bir yer. -Öyle mi?
Bunu söyleyince küçümsüyor gibi görünebilirim
ama kendini topladığını görmek istiyorum.
Ne anlamda?
Yani...
Rod Motorlarındaki arkadaşlarla seyahat ederken
Rei adında, üçüncü sınıfa giden bir çocuk vardı. Hatırladın mı?
Evet.
O da bir Marvel karakteri olmak istiyormuş.
-Seninle aynı şeyi hayal ediyor. -Anladım.
Bu da bana isteklerinin epey çocukça olduğunu gösteriyor.
Bana sanki böyle şeyler söylerken
-daha dikkatli olman... -Anlıyorum ama her erkek
bir Marvel karakteri olmak ister.
Ama 20 yaşındayken
bir Marvel karakteri olmak istemenle üçüncü sınıftayken istemen arasında
bir fark var.
Büyük bir fark.
Marvel'la tam olarak nasıl bir ilişki istediğin sorulunca bile
aktör olmak istemediğini, sadece Örümcek Adam olmak istediğini söylüyorsun.
Hayran olmanı anlıyorum.
Elinden ağ atmak istemeni falan.
Benim kastettiğim, insanlara bunu söylemen.
Çizgi roman sevmek normal.
-Ama ciddi ciddi süper güç istemek... -Anlıyorum
ama özel efektlerle gerçekten de ağ atar gibi görünebilirdim.
-Seyircilere gerçek görünürdü yani? -Evet.
-Örümcek Adam gerçekmiş gibi. -Aynen.
-Filmler zaten... -Bunu yaşamak istiyorum.
-Anladın mı? -Bunu yaşamak mı istiyorsun?
-Sanırım biraz tuhaf aktardım... -Ne?
İnsanların beni görünce Örümcek Adam sanmasını istiyorum.
Daha sadece 20 yaşındasın, önünde onlarca seçenek var.
Ama daha gerçekçi hedeflerin olmalı.
Eminim Örümcek Adam olma yolunda
seni destekleyecek insanlar bulabilirsin.
Ama bu kişilerin senin iyiliğini düşüneceğini sanmıyorum.
Mesela gerçekten uluslararası çalışmak istiyorsan
-ikinci bir dilin olmalı. -Evet.
İngilizce çalışıyor musun?
-Hayır, çalışmadım. -Çalışmadın mı?
Bu güzel bir başlangıç olurdu.
Konuşarak daha kolay öğrendiğimi düşünüyorum.
Mesela iş yerinde gördüğüm turistlerle
sohbet ederek öğrenmem daha kolay bence.
-Yabancılarla konuşmak mı? -Evet. Telaffuz falan.
-"It's" ne demek biliyor musun? -Evet.
Ben bilmiyorum...
-...ama kullanmayı deneyeceğim. -"It's" diyeceksin?
Bir de "this." "This" ne demekti?
-"This" ne demek, bilmiyorum... -"Bu" demek.
Doğru. Mesela dükkânda "This one?" gibi şeyler sorabilirim.
Ben böyle konuşarak çalışmayı tercih ediyorum.
Mesela "Just a moment please."
Kelimelerin tek tek anlamını bilmiyorum ama "please", "bekle" demek, değil mi?
-"Please"... -"Dur" ya da "bekle" gibi, değil mi?
Ben öyle anlıyorum.
Bir şey isterken "please" dersin, mesela bir çift ayakkabı.
Hedefe ulaşmak için İngilizce öğrenme fikri
bir ay kadar önce çıktı, değil mi?
Bir şeyi yapacağını ya da istediğini söylemek kolay.
Ama sözüne sadık kalıp
gerçekten harekete geçmek daha önemli.
Bir şey başarmanın yolu budur.
Harekete geçmezsen böyle amaçsızca sürüklenir gibi görünmeye
-devam edeceksin. -Öyle mi görünüyorum?
Bir amacın yok gibi duruyor.
Bunu hiç istemem.
Sonunda en nefret ettiğin şeye, ezik bir adama dönüşeceksin.
Hayır, ezik biri olmak istemiyorum.
SHIBUYA, TOKYO
MEGAN KAFE BAR
Nasılsın?
-İyisindir umarım. -Sen de.
Sergine az kaldı.
Evet! Senin de şu an sergin var, değil mi?
MAI TSUNOO, 31 YAZAR
-"Böcek sergisi." -Haftaya başlıyor. Bugün hazırlık yaptım.
-Roppongi'deki Midtown sergi salonunda mı? -Evet.
Sen de çok meşgulsün biliyorum. Geldiğin için sağ ol.
-Dün, Tokyo Teknoloji Enstitüsünden -Evet.
Profesör Yamanaka ile görüştüm.
Bir dakika. Tokyo Üniversitesi miydi? Hep karıştırıyorum.
Neyse, orada toplantım vardı.
Üç senedir ressamlık yapıyorum
ve artık bununla geçinebiliyorum.
Ama bana şu an için para kazanmaya değil,
işimin kalitesini artırmaya odaklanmam gerektiğini söyledi.
Popülaritem düşmeye başlayınca çok geç olacakmış.
-Bu korkunç! -Şoke oldum!
Şansımın bittiğini ve çok geçmeden unutulacağımı düşünüyorum.
-Olamaz! Neden? -O öyle görmese de
ben büyük baskı hissediyorum. Açıkçası,
şu an insanlar beni tanıyor ve zirve noktam burası gibi hissediyorum.
Hızla ilerleme kaydetmezsem işimi kaybedeceğim sanırım.
Neden bu kadar kötü hissediyorsun ki?
Kendi çalışmalarıma bakınca aklımdan hep bu geçiyor.
Tüm yeni çalışmalarım eskilere benzer gibi geliyor.
Tutarlılığı seven hayranlarım olduğunu biliyorum.
Ama kullanılıp atılacak gibi hissediyorum.
Aynı anda iki amaca odaklanmak zordur.
İşinle ilgilenmen lazım
ama üç ya da beş yıllık bir plan da yapmak iyi olabilir.
Çalışmalarımın heyecan verici olmadığını düşünüyorum. İlhamım yok sanki.
-Sanata vakit bulamıyorum ki. -Bir de bana sor!
Bu da beni kaygılandırıyor.
Bir süre önce, Terrace House'ta yaşayan Shohei ile Shibamata'ya gittim
ve o gezi inanılmaz iyi geldi.
Yoksa Çin eriştesi gibi, birinin seni parça parça kazıdığını hissediyorsun.
Dao xiao mian gibi adım adım yok oluyorsun böyle.
-Küçülüp küçülüp kaybolacağım. -Çok iyi anlıyorum.
Bana engel olduğunu hissettiğim tüm zorlukları yenmek istiyorum.
Yeterince iyi çizim yapamadığım gibi bir kompleksim var,
ben de bu yüzden bir sanat okuluna kaydolmaya karar verdim.
Vay be, harika.
Diploman olmaması seni rahatsız mı ediyordu?
-Hem de nasıl! -Gerçekten mi?
O çocuk, Shohei, sanat okulu mezunu.
Tanıştığımız günden beri ona karşı bir ilgim var.
Ama elini tutmak istiyormuşum gibi bir hoşlanma değil.
-Değil mi? Peki. -Ama onun beğendiği türde
bir şeyler çizmek istiyorum.
Bir yanım, onun diploması olduğu için ondan aşağı olduğumu düşünüyor.
Onun yaptığı her şey çok ilginç.
Bence hedef kitlesine çok uygun
işler çıkarmayı başarıyor.
Bu da bana genel kitlelere hitap eden, ortalama işler yaptığımı
düşündürüyor.
Böyle insanlarla sık karşılaşılmıyor.
Haklısın. Ama bunu ona asla söyleyemem.
-Çok utanç verici olur. -Gerçekten mi?
-Ben geldim. -Hoş geldin!
-Selam. -Sırrımız açığa çıktı.
Güzel bir şey kokuyor.
-Taco partisi var. -Cidden mi?
-"Tacopa" da denebilir. -Taco partisi...
Taco partisi anlamında "tacopa" mı?
Gerçekten mi? Harika.
Okinawa'ya gittiğinden beri taco sevdiğini biliyoruz.
Çok sağ olun. Teşekkür ederim!
-Kaori çok tatlı. -Çizim için teşekkürler.
-Risako, bunu sen mi çizdin? -"Sağ ol Kenny."
-Son akşam yemeğimiz. -Son kez.
-Her şey için sağ olun! -Teşekkürler.
Öyle deme. Çok üzücü.
-Afiyet olsun. -Afiyet olsun.
-Harika görünüyor.
Enfes!
-Leziz. -Çok iyi değil mi?
Senin için nasıl geçti?
Çok güzel zamanlarım oldu.
Harika şeyler yaşadım.
Reiwa'yı bile birlikte karşıladık.
-Evet. -Değil mi ya?
-Reiwa... -Doğum gününü de kutladık.
Burada çok güzel deneyimler yaşadım.
Ne zaman çıkacaksın?
-Sabah 8.00 gibi sanırım. -Peki.
-Erkenmiş. -Evet.
Ben kalkarım.
Ben banyoya gidiyorum.
Ona söylemek istediğim çok şey var ama içimde tutuyorum. Çekiniyorum.
-Söylemelisin. -Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Haklısın. Sonra "keşke" deme.
Ne?
-Başka bir şey giymiş. -Üstünü mü değiştirmiş?
Gömlek çok dardı.
-Sen doydun mu? -Evet.
Konuşabilir miyiz biraz?
-İyi eğlenceler. -Çatı mı yoksa oyun odası mı?
Tabii ki çatı.
Ne konuşacaklar, merak ediyorum.
-Ne oluyor bu ikisine? -Hiçbir fikrim yok.
Umarım "Seni tanımak güzeldi." gibi sıkıcı bir veda olmaz.
Olsun, ne olacak. Adam gidiyor zaten. Ne fark eder?
Kendini ne sanıyor böyle, "seviyor muyum sevmiyor muyum" falan?
Aptal.
Saçma sapan şeyler.
Kaori, Shohei'ye gerçekten bir şeyler hissettiğini itiraf etti.
Çizimleri konusundaki düşüncesini umursuyorsa, ona epey hayran olmalı.
Shohei sadece, onun istediği gibi sanat okulu mezunu olup
ona en yakın olan kişi.
Kaori de çalışmalarını ona beğendirmek gibi
gereksiz bir baskı hissediyor.
Bu pek de romantik bir ilişki gibi gelmedi bana.
İlginç. Şimdi en vahim meseleye geldik.
-Ne mücadele! -Başlıyoruz.
Ruka bitmek bilmez bilgeliğini acımadan kullanıyor!
Değil mi?
Benim kafamı en çok karıştıran,
aktör olmak istememesi.
-Örümcek... -Elinden ağ atmak istiyor.
Birinin ona, gerçekten böyle görünmesi için
yardım etmesini istiyor.
Yani gerçekten elinden ağ atamayacağını anlayabiliyor.
-Ama... -En azından
bunun için özel efekte ihtiyacı olduğunun farkında.
Torichan, en çok da senin lafların onun salaklığını kanıtlıyor.
-Belki... -Belki de biz...
Bir dakika...
Belki de gerçekten elimizden ağ atma ihtimalini düşünmeliyiz.
-Belki bu mümkündür. -Efendim?
-Kendimizi sınırlamak yanlış. -Sonuçta örümcekler yapıyor.
-Yapıyor mu? -Evet, yapıyorlar.
-Tabii. Örümcekler bunu yapar. -Gerçek bir örümcek.
Örümcekler bunu yapabilir. Doğaları böyle.
Durun biraz. Ruka o kadar uzun zamandır burada ki biz de aptallaştık.
-Seviyemiz çığ gibi düştü. -Korkunç!
O sadece, birinin kendisine, elinden ağ atar gibi görünmesi için
özel efekt uygulamasını istiyor.
-O kadar. -Özeti bu.
Öyleyse Universal Stüdyolarına gidip
bunu yapan bir alanı ziyaret edebilir.
-Bu yeter, değil mi? -Yani sadece bir kez denemek mi istiyor?
Sanırım.
Bence Ruka gerçek bir Örümcek Adam gibi görünmek istiyor.
"Gerçek" derken?
-O ne demek? -Gerçek görünmesi lazım yani.
Vay be, Ruka'nın avukatı geri adım atmıyor.
-Ne avukat ama. -Vay be!
-Adeta demir yumruk. -Asla pes etmiyor.
Çok güçlü.
Geçmişte böyle şeylerden bahsetmek onu çok popüler yapmış olabilir.
Öyle olsa gerek, bunun hâlâ sevimli sayıldığı yaşlarda tabii.
Bugüne kadar bu sorun olmamış olabilir.
Ruka'yı çözmek zor. Marvel temalı barda bile
önceden araştırma yaptığını sanmıştım.
Ama eleman arayıp aramadıklarını bile bilmiyormuş.
-Evet. -Sonra ne yaptığı sorulunca da
Demir Adam birası alıp keyfine baktığını söylüyor.
My First Errand programından bir bölüm gibi.
-Gerçekten öyle. -Bir de bunları rahatça anlatıyor.
İngilizce çalışıp çalışmadığı sorulunca da kızdı.
Açık açık "Tarzım değil.
-Ben kalbimle iletişim kuruyorum." dedi. -Aynen.
"It's" ne demek bilmiyormuş.
Bunu nasıl bilmezsin?
"It's" bir kelime bile değil.
-Ama aslında dil en kolay... -Avukatın mukabil delili var.
...konuşarak öğrenilir. Böylesi hep daha hızlı olur.
-Bebekler böyle öğreniyor. -Evet.
-O bebek değil ama. -Hayır, bebek.
Tamam, artık onu bebek olarak değerlendirelim.
İngilizce konusunda boş bir levha gibi
yani çabuk öğrenmesi lazım. Sen ne dersin Rui?
Ben 18 yaşımda Amerika'ya taşınınca İngilizce çalışmaya başladım.
Ondan önce hiç bilmiyordum.
Ama şimdi biliyorsun! Yani Ruka için de umut var.
İkisinin kıyaslanabileceğini sanmıyorum.
Yani Ruka'nın Japonca bildiği bile meçhul.
-Haklısın. -Doğru.
Yani beyninde İngilizce için daha çok yer var.
-Öyle mi oluyor? -Beyninde boş terabaytlar var.
-Büyük potansiyel. -Bir sürü boşluk.
Bildiğini sandığı diğer İngilizce kelimeleri merak ediyorum.
Bir tanesi "pan" olsa gerek.
-Gerçekten olabilir. -O İngilizce değil Ruka.
Çok haklısın.
İngilizce olmadığını söylemek isterdim.
-Biraz aptal olmak güzel. -Onunki biraz değil ama.
AKŞAM 9.30
-Herkesin içinden seni çaldım, üzgünüm. -Önemli değil.
Biraz soğukmuş. Ceket ister misin?
-İyiyim ben. -İyi misin?
Evet, bugüne kadar bana
hislerimi düşünmem için zaman vermiştin.
-Evet. -Ve...
Şu an net bir cevap istiyorsundur, eminim.
Ama hâlâ öyle bir cevabım yok.
Bu sürede de kalbimin ne istediğini anlayamadım.
Ama her şeyi bir kenara atmak da istemiyorum.
Benim için bunu yapamayacak kadar değerlisin.
O yüzden...
...sen de kabul edersen...
...biraz daha...
-Ben biraz daha... -Evet.
...seni tanımak için zaman istiyorum.
Ama bu çok havada kalan bir laf
ve ben bunda ciddi olduğumu bilmeni istiyorum.
Evet.
-O yüzden ben de evden ayrılıyorum. -Ne?
Ben de evden ayrılıyorum.
-Burada kalırsam... -Ne?
Ne diyorsun sen?
Burada, farklı farklı insanlarla yaşarken pek çok şey öğrenebilirim.
Ama benim için şu anda işe odaklanmak
ve vaktimi sana ayırmak daha önemli.
Seni tanımak istiyorum.
-O yüzden yarın ben de çıkıyorum. -Sen ciddi misin?
-Planım bu. -Gerçekten mi?
Evet.
-Şaşırdın mı? -Hayır, anlıyorum.
-Anlıyor musun? -Evet.
Gerçekten çok sevindim. Gerçekten acayip mutlu oldum.
Yanıma gelir misin?
Şuraya geçeyim.
Seni daha iyi tanımak için sabırsızlanıyorum.
Ben de öyle.
Aşağı inelim mi?
Tatlılar şahane görünüyordu.
Mangolu olan mı?
-Mango mu? -O değil mi?
-Ne kadar da rahatsınız. -Selam.
-Selam! -Uzun sürdü, kusura bakmayın.
-Bunu okumak ister misin? -Ben One Piece'i okumak istiyorum.
Siz ne konuştunuz?
Şey...
Benim de evden ayrılmayı düşündüğümden bahsettik...
Yani, yarın ben de çıkıyorum.
-Bir dakika, ne? -Gerçekten mi?
Ciddi misin sen?
Evet.
-Bekle. Bir şey sorabilir miyim? -Evet.
Siz çıkıyor musunuz?
-Hayır. -Nasıl yani?
-Üzgünüm. -Yani çıkmayacak mısınız?
-Birlikte değil misiniz? -Niye ki?
Kenny'den, onu tanımak için biraz daha zaman istedim.
Yani...
Bunu epeyce düşündün.
Kafanı kurcaladığını biliyorum.
Ne olup bittiğini anlamak için biraz vakit yaratman çok güzel.
Acele etmeye gerek yok.
Bu üzücüymüş.
Gerçekten öyle.
Seninle çok çatıştık.
Birbirimizi daha iyi anlayıp
ortak bir noktada buluşabilmeyi umuyordum.
Bu yüzden yarın gideceğini duymak biraz üzücü oldu.
Bazen ne kadar çocukça davrandığımı biliyorum.
Ama sen bunu anında yüzüme vurdun.
Tuhaf gelebilir ama bu benim için iyi bir çatışmaydı,
o yüzden çok teşekkür ederim.
Bundan çok şey öğrendim.
-Aynı fikirde olmadığımızda bile. -Hepsi güzel derslerdi.
Sen de bana çok yardım ettin Kaori. Her zaman.
Benimle paylaştığın hikâyeler için teşekkür ederim.
Shohei, senin yanında olduğum her an çok eğlendim.
Değil mi?
-Şımarık! -Sende eğlence hiç bitmiyor.
Ama bazen can acıtacak kadar bilge de olabiliyorsun.
Ne zaman moralim bozuk olsa sen oradaydın Ruka.
Seni çok seviyorum.
Hepinizi çok seviyorum.
Ama Kenny'nin peşinden gitme tutkum, hepsinden daha güçlü.
Onu daha iyi tanımak istiyorum ve bu yüzden gidiyorum.
-Ki burada yalnızlık çekmeyeyim. -Bu mutlu bir veda.
Evet.
Doğru. Kesinlikle öyle.
-Haydi içelim. -Haydi.
-İçelim! -Haydi.
Risako...
...arkadaşım olduğun için teşekkür ederim.
-Konuşabilir miyiz? -Nasıl?
-Biraz sohbet edelim. -Tamam.
-Buruk bir sevinç bu. -Sensiz çok yalnız kalacağım.
Yaşlarımız yakın olduğu için
-gece geç saatlere kadar takılıyorduk. -Evet.
-Çok eğlenceliydi. -Evet.
Umarım, buradan çıksam da
-arkadaşım olursun. -Tabii ki olacağım.
-Sonsuza dek arkadaş olacağız, söz verdik. -Hatırlıyorum.
-Çok uzun zaman olmuş gibi geliyor. -Gerçekten öyle.
Kaori'yle nasılsınız?
Duydun, değil mi? Birlikte yemek yiyecektik...
-Doğru, siz konuşurken ben de vardım. -Hatırladın mı?
Nasıl hissettin?
Randevularda, arada sessizlik olabilir, değil mi?
Sanırım evet.
Susmadan konuşmak çok garip bence.
Ama...
...farklı düşünüyormuşuz.
-Öyle mi? -Yani bilmiyorum.
Bana sohbet ederken oluşan sessizliğe
fazla takılıyor gibi geldi.
Sen ne dersin?
Kaori, diğer insanlar konusunda çok hassas.
Bu çok tatlı bir özellik.
Yani muhtemelen sadece, senin mutlu olduğundan emin olmak istemiştir.
Sen de onu düşünsen iyi olabilirdi.
Sen ara ara susmaktan
hiç rahatsız olmuyor olabilirsin.
Ama bu onu huzursuz edebilir.
Sen de bir adım atıp
onunla ilgilenebileceğini göstersen iyi olurdu.
Haklısın.
-Halledersin. Elimizden geleni yapalım. -Evet.
-Bu işte beraberiz. -Sana da iyi şanslar.
Sağ ol, o iş bende.
Haydi gidelim.
Gidelim.
Ne kadar az eşyan var.
Evet, gerisini kargoya vereceğim.
Hepsi bu kadar mı?
Hayır, tonla var.
-Pardon. Taşıyabilecek misin? -Anahtar dışarı çıkmış.
-Teşekkür ederim! Harika oldu.
Sağ ol.
RISAKO VE KENNY, TEŞEKKÜRLER
Teşekkürler.
-Hâlâ gittiğimi idrak edemedim. -Evet.
Gerçek dışı geliyor.
Üzülmem gerek gibi geliyor ama sizi yine görebilirim.
-Ne zaman istersen. -İşte böyle hissediyorum.
Sıradan bir sabah sanki.
Eşyalarını topladığını görünce gerçek gibi gelmeye başladı.
-Ben de eve gidince anlayacağım sanırım. -Evet.
-Bence de. -Değil mi?
-Pişman olduğun bir şey var mı? -Hiç yok.
-Ne çabuk cevap verdin. -Işık hızı.
-Sen soruyu soramadan yanıtladı. -Hiç pişmanlığım yok.
-Çıkalım mı? -Haydi.
Bu kısım zor işte.
-Sarıl bakalım! -Bu çok fazla.
Evet, çok üzülüyorum.
-Kendine iyi bak. -Bana da sarıl.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Kenny'yi bırakmayacak!
Ters tarafa mı?
Küçük bir çocuk gibi.
-Teşekkür ederim. Sana da. -Teşekkür ederim. Pardon.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
-Başka bir yerde görüşürüz. -Hep yanındayım.
Teşekkürler.
İyi şanslar.
Haydi biz kaçtık!
-Teşekkürler. -Çok teşekkürler.
-Görüşürüz! -Dikkat edin.
-Çok yakışıyorlar. Değil mi? -Evet.
Hoşça kalın.
-Hoşça kal. -Görüşürüz!
Ve gittiler.
Gittiler.
SUEHIROCHO, TOKYO
ÖĞLEDEN SONRA 2.30
Günaydın!
YUSUKE AIZAWA, 20 UKULELE SANATÇISI
-Bugün çantan yok mu? -Uzun zaman oldu. Yok!
-Seni gördüğüme sevindim. -Ben de.
-Uzun zaman olmuştu. -Öyle gerçekten.
Uzun zaman oldu.
Aslında sadece iki hafta kadar.
-İki hafta oldu mu? -Bilmem. Bir hafta belki de?
Ukulele çalmayı öğrenmek istediğini söylemiştin.
Ben de seni her zaman gittiğim müzik mağazasına götürmek istedim.
-Peki! -Çalmamıza da izin verecekler.
-Ne güzel. -Evet, şurası.
-İkinci kat. -İnci çayı satan yerin üstü mü?
Evet.
Adı Tokyoite.
MÜZİK DÜNYASI
CHATIME, AKHIBARA
-Çok sevimli. -Evet.
Ben klasik sütlü çay alacağım.
-Sütlü çay mı? -Evet.
Yakında Harajuku'da bir tapioca tema parkı açılacakmış.
-Haberlerde gördüm. -Tema parkı mı?
-Tadına... Teşekkürler. -Teşekkürler!
-Giriş ücretli mi? -Bilmiyorum ama tüm çayları tadabiliriz.
-Onlarca farklı aroma bir arada. -Ciddi misin?
MÜZİK DÜNYASI
Bu C akoru.
Şu mu?
-Evet, yüzük parmağınla... -C bu mu?
Evet, üçüncü perdede. Oldu.
-Güzel çalıyorsun. -Gerçekten mi?
Bitirmek için de G7 akoru basman lazım.
-Neredeydi? Şu mu? -Evet, öyle.
Bas melodisi buysa
sen akorları basarsın ben de...
Vay be.
-Bunu şu anda mı uydurdun? -Evet.
-Güzel. -Çok havalı.
-Bunu şu anda mı yazdın? -Evet, doğaçlama.
Acayip havalı.
-Bence bir ara yine uğramalısın. -Eve mi?
-Gerçekten mi? -Evet.
-Ağustosta... -Ne zaman yurt dışına çıkıyorsun?
Ağustosun beşinde ama önce üçünde Kagoshima'ya gideceğim.
O konserden sonra da muhtemelen kışa kadar Japonya'ya dönmem.
-Gerçekten mi? -Evet, büyük ihtimalle.
Buradayken yapmak istediğin bir şey var mı?
Yazın pek Japonya'ya gelemiyorum,
o yüzden
-havai fişek festivali güzel olabilir. -Evet, kulağa güzel geliyor.
-Umarım gidebilirsin. -Evet.
Dürüst olmam gerekirse
-ben senden hoşlanıyorum. -Anlıyorum.
O yüzden üçüncü görüşmemiz, bunu da hesaba katarak
bir randevu olabilir mi?
Mesela şu havai fişek festivaline gidebiliriz.
-Ne dersin? -Hesaba katarak.
-Bunu hesaba katarak mı? -Yani demek istediğim...
Yani ben hislerine karşılık vermiyorsam gidemez miyiz?
Nasıl desem?
Seni gerçekten seviyorum
ama şu an için bir sevgili gibi değil,
bir insan olarak.
Peki.
Seni
arkadaş olarak daha çok tanımak istiyorum.
Sonrasında ne olur bilemem.
Havai fişek festivaline gidelim.
İster misin?
Sen ister misin?
-Bence bunu düşünelim. -Peki, olur.
-Çıkman mı gerekiyor? -Evet, gitmeliyim.
Ben seni geçireyim.
-Çok eğlenceliydi, teşekkürler. -Ben teşekkür ederim! Ara beni.
Yusuke!
Çok iyi çocuk ama...
Her jesti, ona kalp kırıklığı olarak dönüyor.
Çok zalimce...
-Değil mi? -Hem de nasıl.
Çocuğa resmen hoşlandığı tipte olduğunu söyledi.
Ama kadınlar bunu sıklıkla yapar, değil mi?
Yine de bunun Yusuke'yi cesaretlendireceğini anlaması lazım.
Çocuğun ondan hoşlandığını bile bile bunu söylemek zalimlik.
Ama durun.
Bu tür şeyleri tekrar tekrar yaşadıkça o da çok şey öğrenecek.
Sadece görünüşe bakarak âşık olmak onun suçu.
-Doğru. -Çok çabuk âşık oluyor, değil mi?
-Güzel suratlara zaafı var. -Bu da kendiyle ilgili
öğrendiği şeylerden biri. Öğreneceği çok şey var.
Bu da güzel bir şey, kötü değil.
Umarım, nasıl sevgili olarak daha ciddiye alınabileceğini düşünür.
Kıyafetinden duruşuna, tavrına kadar
-her şeyi çözer umarım. -Evet, bunu yapması lazım.
Bir de Risako'nun da evden ayrılmasıyla gelen çifte veda var.
-Ne şok ama. Hiç beklemiyordum. -Çok şaşırdım.
Hepimiz, Kenny'nin öpüşmek için doğru anı bulamadığında hemfikiriz.
-Sinyali alamıyor. -Tokui, sen ne diyorsun?
-Zamanlaması... -Ona acayip şaşırdım.
Zamanlaması berbattı.
Bir insan kendini böyle ani bir şeye nasıl hazırlayabilir ki?
Yetişkin bir insan için bu oldukça tek taraflı bir hamleydi.
-Hareketleri epey çocukça. -Evet.
Senin zamanlaman daha iyi, değil mi Rui?
-Zamanlama? -Öpüşmek için mi?
Sürekli smaç basıyorsun, o yüzden iyi bilmen...
Bu ikisinin ne alakası var ki?
"Smaç basıyorsun, değil mi?"
Dünyanın en meşhur basketbolcusuyla konuşuyorsun.
Kadınlar belli bir mesafe olsun ister.
-Bunun farkında olmak gerek. -Tabii ki.
Aniden fazla yakınlaşamazsın ama çok da uzak olmamak gerekiyor.
Kesinlikle öyle. Kenny'nin de bunu öğrenmesi lazım.
-Çok aceleci davranıyor! -O "Ben çok mutluyum! Öp beni!" yapıyor.
Karşısındakinin bunu sorun etmeyeceğini sanıyor olmalı.
Suratını kızın suratına yapıştırıp saçlarını karıştırdı...
-O saç hareketi de çok garipti. -Çok tuhaftı.
O öpücükteki olgunluk seviyesi Ruka kadar.
Ruka kadar.
Ruka'yı sağduyu eksikliği için bir ölçü olarak kullanmasak?
"Ruka kadar."
Çocukça davranmanın yeni ifadesi "Ruka".
Ama bence Ruka bu mesafe işini iyi kıvırıyor.
O ne zaman öpmesi gerektiğini bilirdi diye düşünüyorum.
-Kenny sadece kendini düşünüyor. -Doğru.
Ruka empati konusunda daha iyi.
-Çok duygusal ve sıklıkla gözleri doluyor. -Evet.
Bir sonraki sahne bu haftanın son sahnesi, değil mi?
Yeni katılımcılar hakkında fikrimiz olur sanıyorum.
-Kesinlikle onları görürüz. -Ayaktan sırta doğru bir çekim.
-Haydi görelim. -Bu Rui için işkence tabii.
Onları bir süre göremeyeceksin.
-Haklısın. -Bu çok acımasızca!
Bu uzun bir bekleyiş olacak.
HON-ATSUGI, KANAGAWA
CHARCOAL YAKINIKU, NAMI
Hızına yetişemiyorum artık. Anlatsana.
Terrace House programını biliyor musun?
-Hiç izledin mi? -İzledim.
-Oraya taşınmayı düşünüyorum. -Efendim?
-Taşınmayı düşünüyorum. -"Taşınmak" dedin.
-Orada yaşayacağım yani. -Evet, peki.
-Evet. -Anne, baba, siz yalnız kalacaksınız yani?
Bunu kaldırabilecek misin baba? Sana çok zor gelir.
-Evet. -İşte...
Yalnız hissedecek.
Yine ağlayabilir.
-Öyle deme! -Yine ağlayabilirsin.
-"Gitme" falan dersin. -Şey...
Sen de üniversiteye gidiyorsun.
Oradan beklentin nedir Emi?
-Âşık olmak istiyorum. -Öyle mi?
SHIMOKITAZAWA, TOKYO
PING PONG
WORLD OF FIRST LOVE SNEEZE
Selam!
Ne haber anne?
Müsait misin?
Özetle,
Terrace House adında bir televizyon programına kabul edildim.
Başka insanlarla birlikte bir evde kalacağım.
Toplam altı kişi. Üç kadın üç erkek.
Ekim ayı sonunda düzenli bir yazarlık işim olacak.
Bu evde kalmak da hedeflerimi ve hayallerimi gerçekleştirmeme
yardımcı olacak.
Sağ ol anne.
Ben de seni seviyorum. Öpüyorum.
Görüşürüz anne. Hoşça kal.
Alt yazı çevirmeni: Dilan Toplu